L’Estartit και ο Απαλός Άνεμος

Τα νησιά ζωγραφισμένα
πάνω σε μια τόσο καθαρή θάλασσα.
Ο άνεμος κινεί τα μαλλιά σου
χωρίς να τα κάνει περίεργα.

Βάρκες που λικνίζονται αργά,
άμμος χωρίς βιασύνη.
Η φωνή σου ακούγεται διαφορετική
όταν μειώνεται η ένταση.

Δεν χρειάζεται κάθε αγάπη
υψηλές παλίρροιες.

L’Estartit και ο απαλός άνεμος,
το χέρι σου ψάχνει το δικό μου.
Δεν υπάρχει βιασύνη αυτό το απόγευμα,
μόνο φως που απλώνεται.
Αν η αγάπη αναπνέει αργά
όπως η θάλασσα το σούρουπο,
L’Estartit και ο απαλός άνεμος…
με μαθαίνουν να αγαπώ.

Περπατάμε χωρίς προορισμό
στην ακροθαλασσιά χωρίς να μιλάμε.
Η σιωπή δεν ενοχλεί,
μας αφήνει να επιπλέουμε.

Δεν υπάρχουν μεγάλες υποσχέσεις
ούτε φόβος να χάσεις.
Μόνο ο ήρεμος παλμός
του να μαθαίνεις να είσαι.

Η ηρεμία δεν είναι απόσταση,
είναι βάθος.

L’Estartit και ο απαλός άνεμος,
το δέρμα αγγίζει αλάτι.
Δεν χρειάζομαι φωτιές
για να νιώσω ότι είναι αληθινό.
Αν η αγάπη δεν φωνάζει
αλλά ξέρει να μένει,
L’Estartit και ο απαλός άνεμος…
με καλούν να εμπιστευτώ.

Υπήρχαν μέρες που η αγάπη
ήταν ίλιγγος και ένταση.
Όπου ο θόρυβος μπέρδευε
τη δική μου διαίσθηση.
Αλλά εδώ ο άνεμος φυσά
χωρίς να σπάει αυτό που υπάρχει.
Δεν σπρώχνει, δεν παρασύρει,
απλά αφήνει να αναπνεύσεις.

Αν μπορώ να σε κοιτάξω
χωρίς φόβο ότι θα αλλάξει η θάλασσα,
τότε αυτό είναι διαφορετικό,
είναι κάτι που θέλει να διαρκέσει.
Δεν χρειάζεται να μου υποσχεθείς
αυτό που δεν μπορείς να ξέρεις.
Θέλω αυτή την ελαφριά αύρα
που δεν σταματά να επιστρέφει.
Και αν ο κόσμος γυρίζει γρήγορα
και ο χρόνος θέλει να τρέξει,
θα θυμάμαι αυτό τον απαλό άνεμο
ως τον σωστό τρόπο να αγαπάς.

L’Estartit και ο απαλός άνεμος,
το απόγευμα αρχίζει να πέφτει.
Η αγκαλιά σου δεν σφίγγει,
αλλά ξέρει να κρατάει.
Αν η αγάπη μοιάζει
με αυτό τον γαλάζιο ορίζοντα,
L’Estartit και ο απαλός άνεμος…
με οδηγούν προς εσένα.

Ο άνεμος περνά.
Εμείς συνεχίζουμε