Bilbao en Otoño Dorado

Τα φύλλα πέφτουν αργά
πάνω στον ήσυχο Νερβιόν.
Ο αέρας μυρίζει αλλαγή
αλλά όχι αποχαιρετισμό, αγαπημένε.

Το παλτό σου αγγίζει το δικό μου
καθώς διασχίζουμε τη γέφυρα.
Δεν λέμε τίποτα επείγον,
απλώς είμαστε παρόντες.

Δεν χάνεται
ό,τι πέφτει.

Μπιλμπάο σε χρυσό φθινόπωρο,
το φως πέφτει οριζόντια.
Δεν υπάρχει φλεγόμενο καλοκαίρι,
αλλά όλα είναι πιο αληθινά.
Αν η αγάπη ωριμάζει
όταν μαθαίνει να αλλάζει,
Μπιλμπάο σε χρυσό φθινόπωρο…
με έμαθε να αφήνω.

Το Γκούγκενχαϊμ αντανακλά
έναν ουρανό πιο αχνό από χθες.
Η φωνή σου ακούγεται πιο χαμηλά,
αλλά ξέρει να υποστηρίζει.

Δεν αναζητούμε ένταση
ούτε υποσχέσεις του Απριλίου.
Μόνο αυτό το σταθερό βήμα
που έμαθε να αντιστέκεται.

Το φθινόπωρο δεν φωνάζει,
αλλά μεταμορφώνει.

Μπιλμπάο σε χρυσό φθινόπωρο,
χωρίς φωτιά ή καταιγίδα.
Τα φύλλα τρίζουν απαλά
όπως η αλήθεια μας.
Αν η αγάπη γίνεται αργή
και δεν σταματά να χτυπά,
Μπιλμπάο σε χρυσό φθινόπωρο…
με έκανε να συνεχίσω.

Έχω αγαπήσει κάτω από καλοκαίρια
που έκαιγαν χωρίς σκέψη.
Έχω φοβηθεί τους χειμώνες
που δεν ήθελαν να τελειώσουν.
Αλλά το φθινόπωρο είναι διαφορετικό,
δεν σπάει, δεν σπρώχνει.
Απλώς αλλάζει τα χρώματα
αυτού που ήδη ακούγεται.

Αν το δικό μας δεν είναι πλέον ίλιγγος
αλλά ούτε και τέλος,
τότε είναι πιο βαθύ
από οποιοδήποτε σημάδι.
Δεν θέλω να μείνω στον Αύγουστο
αν μπορώ να αναπτυχθώ εδώ.
Προτιμώ αυτό το απαλό χρυσό
που με αφήνει να επιλέξω.
Και αν τα φύλλα ξαναπέσουν
έναν ακόμη χρόνο,
θα ξέρουμε ότι η αγάπη
επίσης ξέρει να αλλάζει.

Μπιλμπάο σε χρυσό φθινόπωρο,
το ποτάμι αρχίζει να λάμπει.
Δεν είναι ο ήλιος του καλοκαιριού,
είναι ένας άλλος τρόπος να αγαπάς.
Αν η αγάπη γίνεται ώριμη
χωρίς να χάνει την ένταση,
Μπιλμπάο σε χρυσό φθινόπωρο…
με έμαθε να μένω.

Τα φύλλα πέφτουν.
Εμείς όχι.