Κάτω από το υδραγωγείο της Σεγκόβια

Οι σκιές έπεφταν το σούρουπο,
η πόλη χαμήλωνε την ένταση.
Και το χέρι σου βρήκε το δικό μου
ακριβώς εκεί που όλα παραμένουν.

Δεν είπαμε τίποτα, δεν χρειαζόταν,
ο αέρας το κατάλαβε για τους δυο μας.
Υπάρχουν μέρη που διδάσκουν την ψυχή
πώς προφέρεται το “για πάντα”.

Κάτω από το υδραγωγείο της Σεγκόβια,
σε κοίταξα χωρίς να σκέφτομαι το τέλος.
Αν η αγάπη αντέχει δύο χιλιάδες χρόνια,
η δική μας θα ξέρει να αντέξει.

Τα πορτοκαλί φώτα αναμμένα,
ο ουρανός μαθαίνει να πέφτει.
Και ανάμεσα σε αψίδες που ποτέ δεν σπάνε,
υποσχεθήκαμε χωρίς να υποσχεθούμε.

Περπατήσαμε κάτω από κάθε αψίδα
σαν να ήταν χτύποι καρδιάς από πέτρα.
Το γέλιο σου αντηχούσε στον αέρα
και επέστρεφε πιο αργά, πιο δικό μας.

Η ιστορία περνούσε από πάνω,
αυτοκρατορίες, σιωπές, αντίο.
Και εμείς τόσο μικροί,
πιστεύοντας στο αιώνιο, οι δυο μας.

Δεν μιλήσαμε για φόβο ούτε για αμφιβολίες,
ούτε για όλα όσα μπορούν να αλλάξουν.
Αν κάτι παραμένει όρθιο τόσο καιρό,
είναι γιατί έμαθε να περιμένει.

Κάτω από το υδραγωγείο της Σεγκόβια,
ο κόσμος σταμάτησε να τρέχει.
Αν αυτές οι πέτρες παραμένουν ενωμένες,
γιατί να μην το κάνουμε κι εμείς;

Το απόγευμα έβαψε πορτοκαλί
τα βήματά μας το σούρουπο.
Και ήξερα, κοιτάζοντας τα μάτια σου,
ότι το δικό μας θέλει να ξαναγεννηθεί.

Δεν ξέρω τι θα φέρει το αύριο
ούτε πόσες φορές θα πέσουμε,
αλλά υπάρχουν αγάπες που χτίζονται
όπως χτίστηκε αυτός ο ουρανός.

Χωρίς τσιμέντο,
χωρίς υποσχέσεις,
μόνο βάρος, ισορροπία και πίστη.
Όπως εσύ κι εγώ, περπατώντας
χωρίς να ξέρουμε πόσο θα πονέσει.

Κάτω από το υδραγωγείο της Σεγκόβια,
σε ξαναδιάλεξα χωρίς να σκεφτώ.
Αν ο χρόνος σέβεται την πέτρα,
θα ξέρει να σεβαστεί
αυτό που γεννιέται.

Όταν κοιτάς χωρίς φόβο,
τα φώτα παραμένουν αναμμένα,
η νύχτα μαθαίνει να πέφτει.
Και ανάμεσα σε αψίδες που νίκησαν αιώνες,
η αγάπη μας μαθαίνει να υπάρχει.

Και αν μια μέρα όλα αλλάξουν,
αν η ζωή θέλει να μας δοκιμάσει,
θα θυμηθώ αυτές τις πέτρες…
και θα ξαναπερπατήσω.